كند بمجلّد تاسع بحار ، بباب « أنّه - عليه السلام - قسيم الجنّة و النار و جواز الصراط » ( ص 389 - 393 ) چاپ أمين الضرب و مجلّد 39 چاپ آخوندى ص 193 - 210 ) و غاية المرام سيّد هاشم بحرانى « باب 139 » از ابواب فضل امير المؤمنين - عليه السلام - ( ص 352 - 355 ) . و مجلسى و سيّد بحرانى - رحمة اللّه عليهما - با آنكه هر يك در باب مذكور روايات بسيارى نقل كرده‌اند گفته‌اند : نظير اين احاديث در بابهاى ديگر اين كتاب ياد شده است هر كه طالب تفصيل باشد مراجعه كند . تعليقهء 198 ( ص 543 ؛ س 16 ) در اينكه « أبا حسن لو كان حبّك مدخلى » از متنبّى نيست اينكه مصنّف ( ره ) گفته است : « أبا حسن لو كان ( تا آخر ) » اشتباه است براى اينكه اين دو بيت در آثار متنبّى ديده نمىشود و علاوه بر اين احدى آن را بمتنبّى نسبت نداده است اينك بنقل برخى از عبارات در اين باب مىپردازيم . ابو الفتوح ( ره ) در تفسير اين آيهء شريفه : « يا أيّها الذين آمنوا اتّقوا اللّه و ابتغوا اليه الوسيلة » ( آيهء 35 سورهء مباركهء مائده ) بعد از ذكر مطالب عاليه در تفسير آيه و نقل حديثى طولانى از ابو هارون عبدى ، و او از ابو سعيد خدرى ، و او از رسول اكرم ( ص ) كه مشتمل بر تفسير وسيله است و در واقع عبارات همان حديث را كه مصنّف ( ره ) قبل از اين دو بيت نقل كرده و مطابق آنست گفته ( ص 195 ج 4 كتابفروشى اسلاميّه ) : « و صاحب گويد : أبا حسن لو أنّ حبّك مدخلى * جهنّم كان الفوز عندى جحيمها و كيف يخاف النار من كان موقنا * بأنّ أمير المؤمنين قسيمها » قاضى شوشترى ( ره ) در مجالس در ترجمهء صاحب گفته ( ج 2 چاپ اسلاميّه ص 349 ) :